Cmentarz Żydowski na Žižkovie przy ulicy Fibicha (tzw. pierwszy cmentarz izraelski na Olšanach) został założony w 1680 r. jako cmentarzysko morowe Praskiej Gminy Żydowskiej. Ponownie chowano tutaj zmarłych podczas zarazy morowej w drugiej dekadzie XVIII w., a później regularnie od roku 1787, kiedy to zaczął obowiązywać zakaz pochówków na terenie miasta. Cmentarz był wykorzystywany do 1890 r., kiedy to założono nowy cmentarz żydowski w Pradze – Strašnicach. Cmentarz żydowski przy ulicy Fibicha jest ważnym zabytkiem artystyczno-historycznym. Pochowano na nim około 40 000 osób, a wśród nich wielu ważnych rabinów i uczonych. Najczęściej odwiedzany jest grób praskiego najwyższego rabina, Ezechiela Landaua (1713–1793), którego nagrobek, wraz z pozostałymi nagrobkami członków rodziny, został całkowicie zrekonstruowany w 1993 r. (w związku z rocznicą śmierci). W ramach obszernych prac restauratorskich odratowano także nagrobek ucznia Landaua, członka kolegium rabinów, Eleazara Fleckelesa (1754–1826). Z grona pochowanych tutaj ważnych przedstawicieli oświecenia i nowożytnej inteligencji żydowskiej wymieńmy chociażby lekarza Jonasa Jeitelesa (1735–1806), jego syna Barucha Jeitelesa (1762–1813) i historyka Davida Podiebrada (1803–1882). Wielkie, reprezentacyjne nagrobki zdobią groby pierwszych żydowskich biznesmenów – Joachima Poppera (1721–1795), członków rodów Jerusalemów, Pribramów i Dormitzerów. Z punktu widzenia sztuki na cmentarzu obserwować można rozwój od nagrobków w stylu barkowym, przez reprezentacyjne nagrobki empirowe i kamienie nagrobne, zdobione w duchu stylów historyzujących, aż po formy spotykane zazwyczaj w drugiej połowie XIX w.